با مداد رنگی هایم یاد خوب امدنت را نقاشی کرده ام و جاده ی سفید رفتنت را

خط خطی ، کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند ، غلط هایم را بگیرد
 
روزهای اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روی تجربه های غلط ده بار
 
بنویسم . جغرافیای بودن تو مرز دریا را فرا گرفته ، انجا که تویی، ماهیی ها
 
نمی توانند بیایند تا چه رسد به من .تاریخ نشان می دهد قبل از اینکه به یادت
 
بیاورم نبودی ... هر گاه می خواستم بنویسم نوک مدادم می شکست
 
و حالا گاه و بی گاه با کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند ...

بیا لحظه هایم را قسم بده تا بدانی در نبودنت چه کشیده ام ...