به یاد آر که چگونه دستان پر شوقم را به امید پرواز در دستان سرد تو جای دادم.

و چه غریبانه نگاهم را به نگاه خالی از احساست دوختم.نمی دانم....

نمی دانم آیا به یاد داری که با ذوق بچه گانه ام و با چه احساس پاکی تپش قلبم

 را با تپش قلبت یکسان نمودم؟!

لحظه ی بی تو ماندن را لحظه ی مرگ می دانستم.لبخند دروغینت را من راست ترین

 واژه ی عالم می پنداشتم!

به خیال خود لیلای دل مجنونت بودم!

اما هنگامی که فهمیدم .........

هنگامی که فهمیدم نگاه هایت و یا کلمه به کلمه ی حرفهایت جز دروغ و ریا چیز دیگری نبود

 از درون شکستم, خورد شدم و قلبم ذره ذره سنگ شد!

تو چه کردی با من؟

هر آن چه که کردی گناهت را نمی بخشم.

و حال تا همیشه دروازه ی قلبم را بر روی ورود هر قلب دیگری مانند قلب تو می بندم!