بر زبان بیاورم یا نه حرف، حرف دل است تکلم ساده تحکم واژه های بی بدیل : صدایم کن، ای نوازش زیستن ای بشارت تنهایی صدایم کن ! که من از هرزگی همهمه این همه تبسم پوچ به فقدان باور کهنسال زیستن رسیده ام که من از پشت پرده های همیشه گریستن آسمان آفتابی دوست داشتن را ، چهار فصل ، بارانی دیده ام * صدایم کن ، ای قباحت سالخورده بکارتهای فرسوده ای خستگی ممتد صلابت پوشالی زیستن ای آرزوهای فریبنده جوانی های فر توت ای تولد هم آغوشی های تکراری دروغ و زندگی صدایم کن ، اما به ماندنم مخوان بگذار رو به آن وسعتی قدم بردارم که مساحت جوانه بلوغش را با قاعده هیچ حساب و کتابی به دست نیاورده اند و حجم تبلور شعورش را ، با حضور هیچ بود و نبودی پر نکرده اند بگذار بروم بگذار رو به آن تکلف سادگی رو به همان ساده بی تکلف ، قدم بر دارم که عمق انزوای بودنش را تنها در حجم باد می توان دید و آرامش وزین نگاهش را در تحکم وسعت بی تاب دریا بگذار بروم ، اما با من بمان ، ای شفاعت بندگی ای غربت غریب خاطره های خیالی که ترا با خود داشتن ، یعنی رسیدن به تدبیر عا شقانه همه واژه های وصل ، بی آنکه با کره رفتن را ، از نطفه قدمهای کلام خویش بارور کرده باشی . بگذار بروم ،اما نه ... بگذار که با هم برویم با هم تا دور د ست های خیال بی خیالی تا آن شهر همیشه فا ضله اندیشه های ناب تا آنجا که نا کجا آباد خلصگی عاشقان است بیا برویم ره دراز اما... مقصد قریب!