گلبرگ نازنینم : گرچه به گناه خویش معترفم

ولی بدان برای لمس نگاهت روز به روز بهانه گیرتر می شوم .
 
می ترسم سخاوت نگاهت سر سختانه دلم را به بازی بگیرد
 
و با آمدنت دگر امیدی به پرواز نداشته باشم ، حق باتوست پرهایم آزادند آسمان بلند و وسیع
 
اما نگذار با آمدنت دلم اسیر دلت شود  چون تو خوب میدانی ، نمی توان
 
بدون دل بدون گلبرگ پرواز کرد خواهش می از من نخواه که همسفرم باشی .
 
چون راهی که من در پیش دارم بس سخت است و دشوار و تو گلبرگی نازنینی

پاره ای از وجودم هستی و نمی توانم چشمان پر امیدت را در تاریکی شب رها کنم .

پس نازنینم برو ….

برو بی آنکه بدانی برای لمس تنت در خم این کوچه

چقدر تنها مانده ام و این تنهایی چنان مرا می آزارد
 
که در گلویم هزار قناری غمگین بهار سبز چشمانت

را بهانه می گیرد و مردمکان خالی چشمم

در اندوه و حستی ژرف مانده اند که چرا نمی توانم لحظه های بودن تو را

با مژه بر صفحه قلبم بنویسم چه دردناک است لحظه رفتنت
 
و چه دردناکتر اینکه با دستان خودم گلبرگ نازنینم را در حصار

خشک هستی ام لحظه لحظه و ذره ذره نابود کنم