میپرستمت .

می دونی..؟

..

به اندازه ی تمام سبزی همین درخت روبه رو

دل گیر شدی...!

گریه میکنی...؟

حواسم نبود پاییز داره میاد .

ای همه ی بود و نبودم

تو هستی تا رو پودم

تا تو هستی زنده هستم

سراپا شوق عشقم

من بی تو یک کوه پیرم

توی زندون اسیرم

بی تو مثل یه ماهی

جدا از آب دریا

تک و تنها

می میرم

ستاره ها را میبینم

هر شب

با این که دورند

اما تورا در روز هم

نمی بینم.

کاش ستاره بودی .

نوشتند :

               تیغ ، رگی بریده ، خون ، خلاص ، نقطه سر خط ...

و ما سراسیمه

سرریز بغض و گریه

سرازیر و سر به زیر

گور به گور می شدیم

به دنبال آنکه عظیم بود و ملایم

و صدایش بوی قهوه می داد

به خانه آمدیم

با تیغ و با رگی بریده

باید خاطره شد .

اشک هایت را جمع کن سالار....!

زندگی٬ سرشار از اشک هاست

آن قدر گریه کن که از اشک هایت٬

دریایی سازی...

در آن دریا شنا کن و  از زندگی بگذر..

دریا عظمت سکوت است..بزرگی یک سخاوت...در زمان آرامش چون گهواره ای برای درد دل

 کردن و سبک شدن...

گرچه من دریای توفانی را بیشتر دوست می دارم...

و اما به هر نا اهلی اهلی نشو...

هر که اهلی کرد نمی تواند مسئول نیز باشد

بهترینم هرگز فراموشت نمی کنم...

چون که هیچ کس این جوری سحر آمیز نمی تونست چندش انگیزی زندگی رو برام اثبات کنه
 
و من رو  ببره به  اونجایی که مردماش به هیچ دل می بندند و با هیچ زندگی می کنند و به هیچ

 اعتقاد دارند و با هیچ می میرند...