برای من و برای ادامه ی زنگی

چیز خاصی لازم نیست

یک اتاق کوچک

چند کتاب

کمی طناب

و یک دوست خوبهِ

                         خوبهِ

                                  خوب

که از زیر پای من

چهار پایه را بکشد

رفتی و چشمانم شکستند

اشکم شبیه گیلاس شد

و همه جا را جای خالی تو پر کرد

بعد از آن بود که شکل باران شدم

و تو محو

مثل شعرهای نگفته ام

کاش نمی دیدمت .

بر نمی توانم بگردم

که در خانه ،  تو   عکسم را

پاره کردی

و در  خیابان من

به دو نیم شدم

و پایم را که مفاصلش پوسیده بودند

جا گذاشتم

در مسیری که این آخری ها

کودکی ام را در آن قد کشیده ام

و حتمن حماسه است برگشتنم

با اینکه هنوز منتظرم نیستی

که برای دریا

فرقی نمی کند

چه کسی در آن غرق شود

چه به درد می خورد اصلن

کاکتوس روبان زده

کمی فکر کن

فقط تویی که با ذره بین به خورشید خیره می شوی

اعتراف می کنم که تا همین امروز ،نمی دونستم چقدر بخشنده و

 مهربانی،عزیزم...یه روزه ، رفتی و هیچ کدوم از چیزهایی را که به من بخشیده بودی،

پس نگرفتی...

راستی چند روزه که دارم دنبال دلم می گردم؛ فکر کنم هنوز پیش تو مونده.هروقت از

اینجا رد شدی، یادت باشه که اقلا اون رو برگردونی...