اگر تو جای من بودی٬ می فهمیدی دلیل خنده های آشکار من و گریه های پنهانی ام را! درک می کردی که چرا می گویم از امید و می نویسم از یاس٬ پی می بردی به تفاوت وجود بیرونی با دنیای درونی ام٬ غرق می شدی در افکارم و می ماندی در ذهنم٬ تا آخر عمر- که پایانی ندارد برای تو... فرو می رفتی در لجن زار پلیدی هایم و پرواز می کردی٬ سوار بر بال خوبی هایم٬ می پریدی تا اوج٬ تا بگیری خورشید احساسم و می دویدی تا بی کرانِ تنهایی هایم٬ می رقصیدی هم پای رقص اشک هایم٬ ذوب می شدی در حرارت امواج عشقم و می لرزیدی از سرمای نفرتم و می ماندی٬ منتظر٬ تنها٬ گریان٬ مستغرق٬ مایوس و لرزان٬ همراه وجودم... اگر تو به جای من بودی٬ می دانستی که چه می گویم و از چه حرف میزنم ... اگر تو به جای من بودی٬ دیگر نیازی نبود که بنویسم! پس لطفا این قدر با تعجب به چشمان من خیره نشو و نخواه که من را بشناسی...! آخه٬ تو که من نیستی...

دست به دیوار می کشی و دراز بر زمین

چیزی در دلت می شکند

و بی آن که بفهمی

پلک ها به هم می رسند

و کسی شبیه سارا به خوابت می آید

بی رخت سفید

فردای مردن

                  با سکه های اطرافت

                                                دیگر فقیر نیستی امیر .

نگاهی در چشم هایم جا مانده بود

و من

به دنبال صاحبش

به هر کوچه سر زدم

سال ها بعد

من بودم و نگاهی که روی دستم مانده بود....

طوفان که شروع شد ، تو کجا بودی ؟

باور کن که بهار و ماه و ستاره و رویا و بوسه و هرچه که بود را ، با خود برد ...

هر چه که بود ، حتی نهالک شاتوتم را .

حالا من مانده ام و این ویرانه های خاطرات روزهای امید و صبح ...

من چقدر خوشبخت بودم ، چقدر...

چه ساده در بوسه هایت تازه می شدم ، و در مهربانی دستهایت لحظه ها را زندگی میکردم .

چه مشتاق گیسوانم را دزدکی با لبانت قسمت می کردم .

یادت که می آید ؟!

من خوشبخترین بودم .

و افسوس که خوشبختی ام را حس نکردی و مهربانیم را ندیدی ...

حالا می گویی چه ؟!

بنشینم و دل ببندم به ماهی که قرار است در آسمانم طلوع کند ؟

یا به چشمک دروغین ستاره ها ؟

یا به خاطراتم ؟

تو فکر میکنی کدامیک ، مرا به سوی ویرانی سوق نمی دهد ؟

انکار نمی کنم که از قصه گذشت ماه از ماهی کوچک بهانه گیرش حالم را به هم می زند.

حتی دیگر تحمل هیچ شب و ستاره ای را هم ندارم .

فقط برایم دعا کن !که طوفان این ته مانده ی هر چه که بود را هم ببرد ،

پس اینطور

به قاعده است

اینکه خواستنی می خواهیم

برازنده و نرم

که جای انگشت در آن بماند

و درد

هر آن قدر هم که بر پیشانی ات

خط و نشان بیندازد

باز ابروی تو زمین را به دو نیم می کند

و این رکیک مغزان باید بدانند

ما هنوز خواب های زیادی برای دیدن داریم

و انگشت از چشممان در بیاورند

پ.ن:    نه اینکه فروتنم ؛ نه...!

                                                   فقط فرو میروم در تنم

اگر نمی توانی بلوطی برفراز تپه ای باشی
بوته ای در دامنه کوهی باش
ولی بهترین بوته ای باش که در کنار راه می روید
اگر نمی توانی درخت باشی ، بوته باش

اگر نمی توانی بوته ای باشی ، علف کوچکی باش و چشم انداز کنار شاهراهی را شادمانه تر کن
اگر نمی توانی نهنگ باشی ، فقط یک ماهی کوچک باش
ولی بازیگوش ترین ماهی دریاچه !

همه ما را که ناخدا نمی کنند ، ملوان هم می توان بود
در این دنیا برای همه ما کاری هست
کارهای بزرگ و کارهای کمی کوچک تر
و آن چه که وظیفه ماست ، چندان دور از دسترس نیست

اگر نمی توانی شاهراه باشی ، کوره راه باش
اگر نمی توانی خورشید باشی ، ستاره باش

اگر نمی توانی مرا اهلی کنی سکوت کن  
با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند
هر آنچه که هستی ، بهترینش باش!

صبح گفتم
به درک که نیست
و تنهایی
خورشید بیمار را
هم زدم
هم زدم
هم زدم
فنجان پر از ماسه شد
بهتر که نبودی

من عشقت رو به همه دنیا نمیدم

حتی یادتو به کوه و دریا نمیدم

باتو میمونم واسه همیشه

اگه دنیا بخواد که من و تو تنها بمونیم ، واست می میرم جواب دنیا رو میدم ؛ باتو میمونم واسه همیشه

آن که می رود ، دلدل بازگشت را تا ابد به همراه خواهد داشت

و تازه ، بازگشت هیچ چیزی را درست نمی کند ، اصلا من

نمی دانم ، وقتی می شود آمد ، چرا باید از رفتن دم زد ؟!

آن هم آمدنی که پایان نخواهد داشت که در این راه هر چه

نزدیکتر بیایی ، جاده ای طولانی تر را فراروی خواهی دید

که هدف از این آمدن ، نه رسیدن ، که همسفریست !