زمزمه اش با اسب که تمام شد . دستش را به طرف اسب تکان داد

یعنی برو و سپس جان داد

..................

چند لحظه دیگر اسب در چشمان صاحب پیچیده در لخته های بزرگ قرمز نگریست!

نمیتوانست وداع اخر را فراموش کند

زیرا او نیز جویباری از خون بود

ناگهان زانو زد و در اغوش یخزده صاحب خود جان سپرد

وقتی گرد و خاک و دود باروت اندکی کاهش یافت

و فریاد  جنگ خاموش گشت

هیچکس از سرنوشت آن دو خبری نداشت



چهار صد سال گذشته ولی هنوز هم گاهی مردم در گرگ و میش

سواری را میبینند که از کنار پرچینها به سرعت باد میگذرد و فریاد میکشد

و شب را به شنونده می چشاند.

آنچه این دو را از هم باز میشناساند ..

می خواهم عروسک وار زندگی کنم تا اگر سرم به سنگ خورد نشکند  اگر دلم را کسی شکست چیزی احساس نکنم اگر به مشکلات زندگی برخوردم بی پروا به آغوش صاحبم که خداست پناه آورم . اما نه ..... چه خوب است که همین انسان خاکی باشم. اما سنگ به سرم نخورد. کسی دلم را نشکند و مشکلات مرا از پای درنیاورد...

قصه امشب را تو بخوان!

من هنوز هم خوب بیدار میمانم!!!

با مداد رنگی هایم یاد خوب امدنت را نقاشی کرده ام و جاده ی سفید رفتنت را

خط خطی ، کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند ، غلط هایم را بگیرد
 
روزهای اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روی تجربه های غلط ده بار
 
بنویسم . جغرافیای بودن تو مرز دریا را فرا گرفته ، انجا که تویی، ماهیی ها
 
نمی توانند بیایند تا چه رسد به من .تاریخ نشان می دهد قبل از اینکه به یادت
 
بیاورم نبودی ... هر گاه می خواستم بنویسم نوک مدادم می شکست
 
و حالا گاه و بی گاه با کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند ...

بیا لحظه هایم را قسم بده تا بدانی در نبودنت چه کشیده ام ...

می دونی، خیلی بده که وقتی که می خوای چیزی بنویسی، اونو ننویسی! ولی می دونی، خیلی بد تره ، وقتی که چیزی برای نوشتن نداری و شروع به نوشتن می کنی!...

از ما که گذشتی......

آره از ما که گذشتی. اما اگه شبی...نیمه شبی...صبحی...سحری...تو کوچه پس کوچه ای سر گذری...به یه کسونی مثل ما مست و قلندر برخوردی...

تورو به خدا اینجوری نگاش نکن.

یه دست بزار رو دل کوچیکت تا دزد نبرتش.

آخه عزیزم اگه با یه نگا بخواد دل بسوزه....تا حالا باید تموم دنیا سوخته باشه.

تو بمیری نمی خواستم این چیزا رو بگم . ولی گاهی وقتا یه چیزایی مثل سنگ آسیاب رو دلم سنگینی میکنه.

عشوهات...خندهات...

بی مرام انگار داری خنجر از پشت میزنی.

وقتی فهمیدم دوسم داری ....انگار اتوموبیل رو زدی رو دندهو داری از پیچ خطرناک دلم بالا میری.

نکن همچین.

بد میبینی

ییهو دیدی مست کردم و اومدم در حجره ی بابات یه نفس کش فریاد زدم.

به خاطر تو دنیا رو رنگش میکنم

عزیزم...خوشکلم.....تا وقتی که دلم میگه

تیک تاک توک تاک

دوست دارم

خیلی زیاد

می خواستم ازهمه عابران خیابان

 ازهمه نگاه های غمناک از صداها

 _سکوت ها_

 گریه ها

 و از همه برگهای پائیز بپرسم آیا به یاد دارند ترنم لطیف چشمانت را و ثبت کرده اند در دلشان موسیقی نفسهای محزونت را و یا نگاه داشته اند تصویر بی گناه نگاهت را و از همه سکوت های سنگین بپرسم آیا به یاد دارند نیایش بی آرایشت را ؟

 آری می دانم

 هنوز هم از تو می گویند و هنوز هم بیاد دارند صدای محزون گام هایت را

 نه مثل فنجانی می شکنم تا در زباله دانی فراموشم کنی

 و نه مثل شاخه ای که بسوزانی وخاکسترم را بر باد دهی

 اما

 مثل آینه می شکنم تا هزار تکه شوی  

راهیست بی نهایت٬ طولانی ترین مسیر٬ اصلی ترین شاهراه... اگر تمامی راه ها را کرانی است٬ این طریق٬ راه بی کران خواهد بود. و دلیل آن٬ نه خودِ مسیر٬ که رهگذر آن است... مادامی که گام بر سر نقاط این مسیر می نهی٬ راه بی نهایت٬ در مقابل چشمان تو٬ هم چنان بی کران می نماید. اما چون قدم هایت را پهن کنی٬ این شاهراه را نیز به بیغوله ای بدل خواهی کرد همانند تمام بیغوله های سراسر زندگیَت. قدم هایت را به اندازه ی نقاطِ راه٬ کوتاه بردار٬ تا ببینی عظمت این شاهراه را٬ تا مجذوب آن شوی٬ تا ناکجا ادامه دهی و در آن بی کرانِ ناپیدا٬ گم شوی... در آن هنگام٬ تو بر خطی٬ به طول کوچکترین ذره ی عالم٬ ادامه خواهی داد...