روزی خواهم رفت.نه تو می دانی کی و نه من.

اگه میخوای بری.... برو

فقط من می دانم تو کیستی

و

همین کافیست برای یک عمر با تو ماندن

ابر کوچکی حتی می تواند آفتاب را هم با آن عظمتی که دارد پشت خویش پنهان کند...

زندگی شاید ابری و بارونی باشه اما نور خورشید از هر سو به فضا پراکنده میشه
کاش جای گله و افسوس قدر لحظه ها را می دانستیم...

ما که از هر چه داشتیم گذشتیم
چنان قلب ِ اسیری که اول ره گذاشتیم...

تا چشم گشودم خود را پرنده ای دیدم کوچک و پر ز شوق پرواز
غافل از این قفس ِ انسانها بودم!همه دور تا دور مرا احاطه کرده اند چنان که اسیری از چنگشان نگریزد...

چه می دانستم که اینجا عشق را هم با جبر و احتمال حل می کنند!

ای دریغا
افسوس
که نتوانستم هرگز
طعم پرواز را بچشم

بالهایم اینجا ز سرمای وجود این آدمکهای غریب منجمد است
آنکه گرما بخش من است...
از پشت قفس!
می خواهد پرهای مرا نوازش می کند...


باران نیست این خدا...
چشم من می گرید...
بغض من می بارد...

چه مرزی...!
قفس...
این کابوس تلخ آخر مرا رها نکرد...!



واژه ها هم دیگر حتی تا به ذهن من خطور می کنند

سردشان می شود...!

نامه‎های بسیاری دارم ، نانوشته در اعماق وجودم ، که تک تک کلمات آن به تو تعلق دارد . تو ، سحری که با تابیدن به زندگیم

 نور و گرمائی را بدان بخشید که بدنبالش روان بودم و نمی‎یافتم . ولی سرانجام تو آنرا به من ارزانی داشتی . در آن هنگام که

 با صدای قدمهایت ، لرزه بر چینی تنهائیم انداختی و آنرا خورد کردی ، تنها آرزویم این بود که این سحر زیبا

 و دوست داشتنی

، پاینده و همیشگی باشد و هیچ گاه غروب نکتد ...

تنها آرزویم این بود که او را تا ابد برای خودم نگهدارم و آنرا تمام دنیا نشان دهم تا بدانند

 هیچ کس را یارای داشتن او نیست ... و تنها آرزویم این بود که او همیشه با من بماند .

 بماند تا با او از ناگفته‎های زندگیم بگویم ، از دوست داشتن ‎ها ، از به یاد یکدیگر بودن و از بخاطر تو نفس کشیدن

 ، این توفیق اجباری که بدون حضور تو ، تمامی فلسفه وجودیش را از دست می‎دهد ....

 آری ، دلم می‎خواست تنها یاد و خاطره تو تمامی وجودم را به لرزه می‎انداخت ، دلم می‎خواست

 تو همیشه می‎ماندی ، دلم می‎خواست تنها و تنها نام تو در گوشم طنین انداز می‎شد و سرانجام

 دلم می‎خواست تنها و فقط برای تو ، افسانه همیشه با بودن را حکایت می‎کردم.......

بی او بودن ، تلخیهای از یاد رفتن و تلخیهای دوباره تنها شدن...............

گاهی سکوت رساتر از فریاد است

 و

آن سکوت نهایت صداست

نهایت عشق

و

 نهایت بودن.

من هستم.

دیگر کسی نمانده .همه رفته اند و فقط خاطره ها با جای مانده.



در ازدحام پر صدای این سکوت,دغدغه بی تو بودن به شیشه نا زک



احساسم تلنگر می زند و در انتهای جاده کوچه باغهای کودکی رد پای



نگاهت رانشان میدهد .ولی نسیم سر مست شبانگاه با وزیدن خود داستانها



به همراه دارد و از عشق ,امید واشتیاق, ومن ,باز کنار پنحره سکوت چشم

به آسمان دوخته ام تا تو برگردی .

گمان می کنم دیشب خواب رنگ پریده ی واژه ای را دیدم
یا پرنده ای بی پر در آسمان هفتم
یا پنج شنبه ای از اضطراب و پروانه
یا زمستانی نوزاد
... ؤ
حالا لهجه ام مشکی شده
و چشم هایم لای خواب دیشب جا مانده
هیچ کس نمی پرسد چرا مشکی می پوشم ،
چرا مشکی می نوشم
چرا دست هایم بوی ترانه گرفته
هیچ کس دلش برای پاییز پریروز تنگ نمی شود ؟

می خواهم بروم برای آیینه گریه کنم
گاهی که صبح و ستاره به دیدنم می آیند
و آسمان بنفش می شود
یادم می افتد که چه نسبت محرمانه ای با کلمه دارم و یاد تو می افتم که همیشه حال مرا از آیینه می پرسیدی

بعد از تو کسی بی ابهام از کنار باران عبور نمی کند
مثل تمام پنج شنبه هایی که قد می کشند و جمعه می شوند

... و من فکر می کنم آخرین بوسه ات
روی کدام انگشتم بود

باز صدایت راه می افتد و نام من پرنده می شود
باز آیینه دست هایش را برای گریه های من تعبیر می کند

حالا تو هی بهانه بیاور
کنار همیشه نیامدنت باران به لکنت می افتد
و با بونه و بوسه مشکی می شود

چه قدر آواز ، کف گلویم
چه قدر قمری کف دستم
دیگر نبودنت را بهانه نمی گیرم
به جان همین چراغ ، مخاطب ، به جان همین شعله
دیگر نه بی قراری من و کلمه
و نه بی تفاوتی کسی که تویی
اهمیت دارد
نه لب بی تبسم دی ماه
نه سکوت بی روزن این جمعه

فقط بگذار ببوسمت
نمی دانی چه قدر آواز ، کف گلویم
و چه قدر قمری ، کف دستم

اگر دی ماه سیگار بخواهد تعارفش می کنم
چون خواب دیده ام زمستان نوزاد آغوش من بزرگ می شود
صدای ساز می آید
صدای انگشت های تو روی نت های سکوت

نمی دانی چه قدر اضطراب پشت پلک هایم یخ زده
اصلا بگذار اعتراف کنم که می ترسم
هم از مرگ فنجان لب طلایی ام
هم از مرگ عنکبوت ماده
و هم از این شب که سرگیجه گرفته و هی می چرخد
از همان وقتی که مشکی می پوشم می ترسم
از همان وقتی که مشکی می نوشم می ترسم
...
و ترس پشت پلک این شمع ، شکل تو می شود
و باز رؤیای خیس آمدنت و باز باران پشت همیشه ی آسمان

اصلا چه کسی گفته هفت آسمان بالای سر من باشد ؟
اگر من آسمان نخواهم باید پیش کدام خدا بروم ؟
به فرض کنار همین شب دیوانه
رو به پنجره بمیرم
کدام آسمان کدام خدا سیاه می پوشد ؟
چه کسی می پرسد چند سال قبل از مرگش مرده بود ؟

اما دلم می خواهد
تو شب هفت مرا در آسمان هفتم بگیری
و رنگ چشم هایت لباس بپوشی
و دست هایت بوی ترانه و موسیقی بدهد

آیینه به خواب رفته است مخاطب
دیگر برای که گریه کنم ؟
دوم دی ماه ، پنجم پنجره ، هفتم آسمان ، نهم آبان
این روزها در تقویم هیچ خدایی ثبت نشده
فقط تــو می دانی و من

بگذار ببوسمت
لب هایم پر از ستاره و دوستت دارم است
لب هایم پر از حروف اشاره ، حروف نام تو

حالا مرا ورق بزن ...
دختـر .. صفحه ی بعد ، سطر اول می نشیند
آن قدر منتظر تا به سطر دوم بیایی بی بهانه ، بگویی دوستت دارم و نقطه .
...
مرا ورق بزن