چشمانت را باز کن ....

ای همسفر لحظات تنهائیم ، ای مونس شبهای بی کسی ام

آمده ام با تو قصه ای آغاز کنم که پایانش درد است ،

آمده ام تا داستان عشقی را برایت بخوانم که تمام لحظه لحظه ی

آنرا نفرت فرا گرفته ، آمده ام از دردی سخن بگویم که چون تیِغی که

بر قلبم فرود آمده باشد نفسم را در گلو حبس کرده .

اینبار نیامده ام سخن از عشق برانم ،

از محبت حرفها بر زبان جاری سازم و از وفا برایت شعر بسرایم ،

اینبار آمده ام تا دردم را و غمم را با تمام وجود به تو نشان دهم

و سینه بگشایم تا شکاف خنجر خورده را خود با چشمانت ببینی

و باور کنی .

آری ! ای یاور روز های بی کسی ام ،

ای کسی که روزی عشق را به خاطر بودن در کنار تو باور کردام

و خوشبختی را در وجودم با یاد تو یافتم .

ای یار دیرینه ام ! نیامده ام تا زخمهای کهنه را مرحم باشم ،

نیامده ام کینه های قدیمی را جلا بخشم‌ ،

اینبار آمده ام تا مانند تو بی غیرت باشم ‌،

مانند تو بی انصاف و بی وفا باشم ،

اینبار آمده ام تا تو باشم ... تو ...

ای باغبانی که دانه ی بیوفائی را در خاک وجودم کاشتی

و با اشکهای تمسخر آمیزت آنها را آبیاری کردی ،

بیا که فصل برداشت محصولت فرا رسیده ،

اینبار محصولت نفرت است و کینه ،

اینبار بار درختانت بی وفائی ست و بی عاطفگی ،

اینبار گل وجودت خار بی غیرتیها و نفرتهاست .

بیا که زمان بر داشت محصول حالاست ..حـــالا !!!!!